Made with Storyboard That
Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου 2019
Δευτέρα 21 Ιανουαρίου 2019
Δευτέρα 7 Ιανουαρίου 2019
Βιογραφία του Λορέντζου Μαβίλη
| Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών | ||||||||
| Μαβίλης Λορέντζος | ||||||||
  | ||||||||
| ||||||||
| Βιογραφικό Σημείωμα ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ (1860 - 1912) Ο Λορέντζος Μαβίλης γεννήθηκε στην Ιθάκη το 1860, όπου υπηρετούσε τότε ο δικαστικός πατέρας του Παύλος με καταγωγή από την Ισπανία. Η μητέρα του, που καταγόταν από την αρχοντική οικογένεια Δούσμανη, είχε περάσει μέρος της ζωής της κοντά στον αγροτικό πληθυσμό της Κέρκυρας και αγάπησε τη λαϊκή γλώσσα και τέχνη και την αγάπη αυτή μετέδωσε στον γιο της. Μεγάλη επίδραση στην προσωπικότητα του Μαβίλη άσκησε ο Ιάκωβος Πολυλάς, του οποίου υπήρξε φίλος και μαθητής. Μαθήτευσε στο εκπαιδευτήριο Καποδίστριας της Κέρκυρας και κατόπιν στο κερκυραϊκό γυμνάσιο, με καθηγητή τον Ιωάννη Ρωμανό, ο οποίος τον έκανε μέλος της Αναγνωστικής Εταιρείας. Μετά το γυμνάσιο έφυγε για την Αθήνα για πανεπιστημιακές σπουδές στη Φιλοσοφική Σχολή. Στην Αθήνα πραγματοποιήθηκε και η γνωριμία του με τον Χαρίλαο Τρικούπη, μέσω του Πολυλά. Το 1879 έφυγε για τη Γερμανία , όπου έμεινε για δεκατέσσερα χρόνια. Εκεί μελέτησε τους αρχαίους κλασικούς και έμαθε Ιταλικά, Αγγλικά, Γαλλικά και Ισπανικά, καθώς επίσης Σανσκριτικά. Στη Γερμανία ο Μαβίλης ολοκλήρωσε τις σπουδές του και το 1890 πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα από το πανεπιστήμιο του Erlangen. Το 1893 επέστρεψε στην Κέρκυρα όπου εντάχτηκε στην Κερκυραϊκή Σχολή, συνδέθηκε δε ιδιαιτέρως με τον Κων/νο Θεοτόκη. Κατόπιν στρατεύτηκε και το 1896 έγινε μέλος της Εθνικής Εταιρείας . Το 1897 έφυγε για την Κρήτη προς ενίσχυση του εκεί επαναστατικού κινήματος και κατέληξε στην Ήπειρο επικεφαλής σώματος ανταρτών. Στις εκλογές του 1910 απέκτησε βουλευτικό αξίωμα με το κόμμα των Φιλελευθέρων και από αυτή τη θέση αγωνίστηκε για την καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας. Σημειώνεται επίσης ο ερωτικός δεσμός του Λορέντζου Μαβίλη με την ποιήτρια Μυρτιώτισσα (Θεώνη Δρακοπούλου). Το 1912 σε ηλικία πενήντα τριών ετών πήρε μέρος στην εκστρατεία της Ηπείρου και σκοτώθηκε στη μάχη του Δρίσκου. Στο έργο του Μαβίλη έντονη παρουσιάζεται η σολωμική επίδραση, κυρίως στη δημοτική γλώσσα του και στο κυρίαρχο πατριωτικό συναίσθημα. Επίδραση δέχτηκε επίσης από τις παραδόσεις του Φίχτε, τις οποίες παρακολούθησε στη Γερμανία, και από τη φιλοσοφία του Καντ. Από το πρωτότυπο έργο του γνωστότερα είναι τα σονέτα του, τα οποία χαρακτηρίζονται από πληρότητα μορφής, ενώ έγραψε και πολλές μεταφράσεις.Τα πιο γνωστά σονέτα του: Λήθη, Καλλιπάτειρα, Ελιά, Μούχρωμα. Στην ποίηση του Μαβίλη συναντώνται τα ρεύματα του γερμανικού συμβολισμού με το επίσης γερμανικής προέλευσης σοσιαλιστικό πνεύμα του και τη μεγάλη αγάπη του για την πατρίδα. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Λορέντζου Μαβίλη βλ. Γουνελάς Χ.Δ., «Μαβίλης Λορέντζος», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό5. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1986, Μαντουβάλου Μαρία, «Λορέντζος Μαβίλης», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας9. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ. και Περιστέρης Παναγιώτης, «Χρονολόγιο Λορέντζου Μαβίλη», Πόρφυρας91 (Κέρκυρα), 7-9/1999, σ.116-117. | ||||||||
| Ενδεικτική Βιβλιογραφία • Άγρας Τέλλος, «Τρία σονέττα του Μαβίλη», Ιόνιος Ανθολογία120, 3/1938, σ.17-27 (τώρα και στον τόμο Τέλλος Άγρας, Κριτικά· Δεύτερος τόμος· Ποιητικά πρόσωπα και κείμενα· Φιλολογική Επιμέλεια Κώστας Στεργιόπουλος, σ.60-71. Αθήνα, Ερμής, 1981). • Αλιμπέρτης Σ., «Λορέντζος Μαβίλης», Νουμάς, 29/12/1912, αρ.496. • Αλισανδράτος Γιώργος Γ., Η ‘Λήθη’ του Μαβίλη• Φιλολογικά σημειώματα. Ρέθυμνο, ανάτυπο από το Αφιέρωμα στο Νίκο Σβορώνο, τόμος δεύτερος, 1986. • Ανδρεάδης Ανδρ. Μιχ., «Λαυρέντιος Μαβίλης· Βιογραφικόν σημείωμα», Παναθήναια25, ετ.ΙΓ΄, 15-31/12/1912. • Βέης Μ., Αφιέρωμα εις Λορέντζον Μαβίλην. 1969. • Γριτσόπουλος Τάσος, «Η Ελιά του Λορέντζου Μαβίλη», Πλάτων21 (1969) σ.275 - 280. • Δενδρινού Ειρήνη, «Λορέντσος Μαβίλης», Η Κερκυραϊκή Σχολή, σ.13-24. Κέρκυρα, 1953. • Δεντρινού Ε.Γ., «Μαβίλης Λορέντζος», Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια16. Αθήνα, Πυρσός, 1931. • Ζακυνθηνός Δ., «Λορέντζος Μαβίλης», Ελληνικά Γράμματα, 21/2/1928. • Ζαρογιάννης Ι.Χ., Το τοπίο στην ποίηση του Μαβίλη. Αθήνα, 1994. • Ζώρας Γ.Θ. - Βελούδης Γ., Οι σπουδές του Μαβίλη στη Γερμανία. Αθήνα,1964. • Καραντώνης Αντρέας, «Λορέντζος Μαβίλης», Φυσιογνωμίες· Τόμος πρώτος, σ.72-81. Αθήνα, Παπαδήμας, 1977. • Μαντουβάλου Μαρία, «Λορέντζος Μαβίλης», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας9. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ. • Μαντουβάλου Μαρία, Λορέντζος Μαβίλης τομ. 1-2. Αθήνα, 1969. • Μαντουβάλου Μαρία, Αλληλογραφία Μαβίλη - Brighenti. 1968. • Μαντουβάλου Μαρία, Ανέκδοτος αλληλογραφία Πολυλά - Μαβίλη. 1969. • Μελάς Σπύρος, «Λορέντσος Μαβίλης», Νεοελληνική Λογοτεχνία, σ.232-239. Αθήνα, Φέξης, 1962. • Μπουμπουλίδης Φαίδων, Λορέντζος Μαβίλης · 1860-1912. Αθήνα, 1954. • Παλαμάς Κωστής, «Ο ηρωισμός του Μαβίλη · 1. Ο ποιητής. 2. Η επέτειος», Άπαντα Κωστή Παλαμά10. Αθήνα, Μπίρης, 1966. • Πανταζόπουλος Ηλίας, «Λορέντζος Μαβίλης», Νέα Εστία, Χριστούγεννα 1933. • Παπαδοπούλου Ελένη Ι., «Οι γλωσσικές αντιλήψεις του Λορέντζου Μαβίλη», Νέα Εστία140, 15/11/1995, ετ.Ο΄, αρ.1665, σ.1488-1497 (και σε ανάτυπο, Αθήνα, 1996). • Παπαϊωάννου Μιχάλης Μ., «Λορέντζος Μαβίλης», Η Ελληνική Ποίηση. Αθήνα, Σοκόλης, 1980. • Παπαντωνίου Ζαχαρίας, «Λαυρέντιος Μαβίλης», Παναθήναια25, ετ.ΙΓ΄, 15-31/1/1913, σ.124-127. • Παράσχος Κλέων, «Λ.Μαβίλη: Τα Σονέττα, με εισαγωγή και σχόλια Γερασ.Σπαταλά», Νέα Εστία17, ετ.Θ΄, 1η/7/1935, αρ.205, σ.644-645. • Παράσχος Κλέων, «Λορέντζος Μαβίλης», Μορφές και ιδέες, σ.209-214. Αθήνα, 1938. • Πασαγιάννης Κ., «Από τη ζωή του Λορέντζου Μαβίλη», Γράμματα2 (Αλεξάνδρεια), 1913, σ.11-72. • Πασαγιάννης Κώστας, Μαβίλης· Ομιλία του Κώστα Πασαγιάννη για το Λορέντζο Μαβίλη, στο μνημόσυνο που έκαμε ο ‘Εκπαιδευτικός Όμιλος’ για τον ποιητή στα ‘Διονύσια’ στις 28 του Νοέμβρη του 1917. Αθήνα, [1917]. • Σακελλαριάδης Γ., Ο Μαβίλης, ένας κριτικός του κι η Ακαδημία Αθηνών. Αθήνα, 1957. • Σακελλαριάδης Γεώργιος Χρ., «Η γλώσσα των σονέτων του Λορέντζου Μαβίλη», Παρνασσός 18, 1976, σ.47-68. • Σπαταλάς Γερ., Τα Σονέτα του Λορέντζου Μαβίλη (εισαγωγή - σχόλια στην έκδοση). Αθήνα, 1944. • Τωμαδάκης Νικόλαος Β., Τα σονέττα του Μαβίλη (Γερασίμου εγκώμιο). Χανιά, ανάτυπο από το Νεοελληνικό Αρχείο, 1935. • Ekdawi Sarah, «Η σκιά του Μαβίλη: Μια άποψη για τη σχέση Μαβίλη – Σικελιανού», 12 (Λευκωσία), Καλοκαίρι 1992, σ.413 - 420. Αφιερώματα περιοδικών • Νουμάς496, ετ.10, 15/12/1912. • Παναθήναια, 15-31/12/1912. • Γράμματα13-14 (Αλεξάνδρεια), ετ.Β΄, 4/1913. • Νέα Εστία68, ετ.ΛΔ΄,Χριστούγεννα 1960, αρ.803. • Νέα ΕστίαΚΔ΄, 1η Δεκεμβρίου 1940, αρ.335. • Ιόνιος Ανθολογία120, ετ.12, 3/1938. • Ελληνική Δημιουργία, 15/11/1951. • Κερκυραϊκά Χρονικά8, 1960. • Πόρφυρας91 (Κέρκυρα), 7-9/1999, σ.116-117. | ||||||||
Εργογραφία
(πρώτες δημοσιεύσεις και εκδόσεις) Ι.Ποίηση • Τα έργα του Λορέντζου Μαβίλη. Αλεξάνδρεια, εκδ. περ. Γράμματα, 1915 (επιμέλεια Ειρήνη Δεντρινού- Κων/νος Θεοτόκης). • Τα Σονέτα·Με εισαγωγή και σχόλια του Γερασ.Σπαταλά . Αθήνα, Δικαίος, 1935 ( και έκδοση δεύτερη, συμπληρωμένη, Αθήνα, Δημητράκος, χ.χ.). • Άπαντα (εισαγωγή, σχόλια και επιμέλεια Μιχ. Περάνθη). Αθήνα, Βιβλιοπωλείο Νίκα, 1960. • Άπαντα (βιογραφικό, εισαγωγή, λεξιλόγιο από τον Π.Θ.Ηλιάδη). Αθήνα,1967. • Τα ποιήματα. Αθήνα, Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη, 1990. ΙΙ.Μεταφράσεις • Νάλας και Νταμαγιάντη· Επεισόδιο του Μαχαμπχαράτα· Μεταφρασμένο από το Λορέντζο Μαβίλη και τον Κων/νο Θεοτόκη. Αλεξάνδρεια, τυπ. Κασιμάτη - Ιωνά, 1914 (και σύγχρονη, επιμελημένη, έκδοση, Αθήνα, τυπ.Κείμενα, 1983). | ||||||||
Λ. Μαβίλης, "Λήθη"
Λορέντζος Μαβίλης, "Λήθη"
Λήθη
Λήθη
ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ, Λήθη (Λ. Μαβίλης, Τα ποιήματα).
Λορέντζος Μαβίλης (Ιθάκη 1860 – Δρίσκος Ιωαννίνων 1912), Φιλόλογος, Μεταφραστής, συνθέτης σκακιστικών προβλημάτων, Ποιητής -τελευταίος Εκπρόσωπος της Επτανησιακής Σχολής, επηρεάστηκε από το Λογοτεχνικό Κίνημα του Παρνασσισμού [Παρνασσισμός: αναπτύχθηκε ως αντίδραση στις υπερβολές του Ρομαντισμού. Αντλεί τα θέματά του από τη Μυθολογία και την Ιστορία. Πηγή έμπνευσης: ο αρχαίος Ελληνικός κι ο Ρωμαϊκός Πολιτισμός, φροντισμένη επεξεργασία του στίχου, του μέτρου, της ομοιοκαταληξίας, μουσικότητα του στίχου, ακριβολογία, Λιτότητα, περιορισμένη χρήση εκφραστικών μέσων]-, κυρίως Σονέτων [Σονέτο: δύσκολο ποιητικό είδος, με περίτεχνη και ποικίλη ομοιοκαταληξία. Αποτελείται από 14 ιαμβικούς στίχους που δομούνται σε 2 τετράστιχες και 2 τρίστιχες στροφές], Δημοτικιστής κι Εθνικός Αγωνιστής: θερμός Πατριώτης, συμμετείχε εθελοντικά στους Εθνικούς Αγώνες γιά την υλοποίηση της Μεγάλης Ιδέας (πολέμησε στον Απελευθερωτικό Αγώνα της Κρήτης το 1896, στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 και στους Βαλκανικούς Πολέμους, όπου έπεσε στη Μάχη του Δρίσκου, το 1912).
Το κύριο νόημα του Ποιήματος επικεντρώνεται στους 2-3 τελευταίους στίχους. Η ποιητική του γλώσσα χαρακτηρίζεται από μουσικότητα κι υποβλητικότητα. Το ποίημα είναι Σονέτο και δημοσιεύτηκε το 1899. O Μαβίλης καλοτυχίζει τους νεκρούς, διότι έχουν πιεί το νερό της λησμονιάς και δεν θυμούνται τα βάσανα της επίγειας ζωής. Παράλληλα τους συγκρίνει με τους ζωντανούς που υποφέρουν, επειδή δεν μπορούν να λησμονήσουν τ’ αγαπημένα τους πρόσωπα.
Καλότυχοι οι νεκροί, που λησμονάνε
την πίκρια της ζωής. Όντας βυθίσει
ο ήλιος και το σούρουπο ακλουθήσει,
μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και να ‘ναι!
Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε
στης Λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση·
μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει,
α στάξει γι’ αυτές δάκρυ, όθε αγαπάνε.
Κι αν πιουν θολό νερό, ξαναθυμούνται,
διαβαίνοντας λιβάδι’ απ’ ασφοδίλι,
πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.
Α δεν μπορείς παρά να κλαις το δείλι,
τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν·
θέλουν – μα δε βολεί να λησμονήσουν.
Θέματα προς ανάπτυξη και προς συζήτηση μαζί σας.
1 Γιατί καλοτυχίζει τους νεκρούς ο Ποιητής, ενώ θεωρεί αξιοθρήνητους τους ζωντανούς;
2 Ποιά μυθολογικά στοιχεία και λαϊκές δοξασίες γιά τους νεκρούς και τον Κάτω Κόσμο συναντάμε στο ποίημα;
3 Ποιά αφηγηματικά πρόσωπα χρησιμοποιεί ο Ποιητής όταν αναφέρεται στους νεκρούς και στους ζωντανούς; Σε ποιά από τις δύο κατηγορίες δίνει περισσότερη έμφαση και γιατί;
4 Βρείτε τους υποθετικούς λόγους του κειμένου κι εξηγήστε το περιεχόμενό τους.
5 Αναφέρτε στοιχεία γιά τη ζωτική σημασία του νερού (Βιολογία, Γεωγραφία) κι αναζητήστε διάφορους συμβολισμούς του (Μύθους, Λαϊκές Παραδόσεις και Λογοτεχνικά κείμενα). & 6 Ποιές από τις παραπάνω χρήσεις του νερού πιστεύετε ότι συνδέονται περισσότερο με την ειδική σημασία που αποκτά το νερό της λησμονιάς στο ποίημα του Μαβίλη;
Η ‘»Λήθη’ του Λ. Μαβίλη στηρίζεται σε μια σειρά από αντιθέσεις: οι νεκροί θεωρούνται καλότυχοι κι ευτυχείς (οξύμωρο σχήμα), σε αντίθεση από τους ζωντανούς, διότι οι νεκροί πίνουν καθημερινά ,κάθε δειλινό, το νερό της λήθης, που τους χαρίζει τη γαλήνη και την απαλλαγή από τις θλιβερές αναμνήσεις της ζωής. Αντίθετα, οι ζωντανοί βιώνουν καθημερινά την πίκρα της ζωής. Η ζωή συνδέεται με την ανάμνηση (πηγή πίκρας), ενώ ο θάνατος με τη λησμονιά και τη λύτρωση από τον ψυχικό πόνο. Το νερό της Λήθης αναβρύζει στον Κάτω Κόσμο από κρυστάλλινη πηγή. Μπορεί όμως να μετατραπεί σε βούρκο’ και να χάσει τη μαγική του επενέργεια, αν μολυνθεί από το δάκρυ των ζωντανών που θρηνούν τους νεκρούς τους.
Το ποίημα διανθίζεται με υποβλητικές κι εξωπραγματικές εικόνες του σούρουπου και της πομπής των νεκρών στον Κάτω Κόσμο. Αξιοποιείται η κυκλική σύνθεση και το σχήμα της αποστροφής, καθώς στους στ. 4 και 12 – 13 ο Ποιητής απευθύνεται σε β΄ πρόσωπο στους ζωντανούς. Στους υπόλοιπους στίχους, όπου γίνεται αναφορά στους νεκρούς, χρησιμοποιείται το γ΄ πρόσωπο.
Αξιοποιούνται υποθετικοί λόγοι, ενώ ο τόνος του Σονέτου είναι παραινετικός κι αποτρεπτικός. Η επιμελημένη επεξεργασία του στίχου φαίνεται από τη χρήση ποιητικών λέξεων, τις συνιζήσεις, την ποικιλία της ομοιοκαταληξίας, τη χρήση εκφραστικών μέσων, όπως: Οξύμωρο: καλότυχοι νεκροί. Συνεκδοχή: την πίκρια ( αντί: τις πίκριες), λιβάδι’ απ’ ασφεδίλι (αντί: από ασφοδίλια). Μεταφορά: κρουσταλλένια βρύση, Υπερβατό: ξαναθυμούνται διαβαίνοντας λιβάδι’ απ’ ασφοδίλι πόνους παλιούς. Μετωνυμία: τα μάτια σου ας θρηνήσουν (= εσύ ας θρηνήσεις με δάκρυα από τα μάτια σου), κρουσταλλένια βρύση (= βρύση με το κρουσταλλένια νερό). Αντίθεση: κρουσταλλένια βρύση – βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει, Κύκλος: με το ρήμα λησμονώ αρχίζει και κλείνει το Ποίημα σχηματίζοντας κυκλική σύνθεση (αρχικά αναφέρεται στους νεκρούς και στο τέλος στους ζωντανούς). Αποτροπή: Μην τους κλαις. Προτροπή: Να κλαις Στίχος: Ιαμβικός 11σύλλαβος. Ομοιοκαταληξία: σταυρωτή στις δύο πρώτες στροφές, πλεχτή και ζευγαρωτή στις δύο τελευταίες στροφές.
Οι νεκροί διατηρούν ιδιότητες των ζωντανών :Έχουν ανθρώπινες συνήθειες. Σωματικές ανάγκες κι αισθήσεις (διψούν). Ψυχικές λειτουργίες (θυμούνται, νοσταλγούν). Το Σονέτο αξιοποιεί στοιχεία της Παράδοσης (το λιβάδι με τα ασφοδίλια όπου οι ψυχές των νεκρών τριγυρνούν γαλήνια, η πηγή με νερό της λήθης στον Κάτω Κόσμο). Κατά τον Ησίοδο, στην Ελληνική Μυθολογία η Λήθη ήταν θυγατέρα της Έριδας και προσωποποίηση της λήθης, δηλαδή της λησμονιάς και της αγνωμοσύνης. Τη θεωρούσαν μιά από τις Ναϊάδες Νύμφες. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, η Λήθη ήταν η μητέρα των τριών Χαρίτων. Από τη Λήθη πήραν τ’ όνομά τους μία πηγή κι ένας από τους πέντε ποταμούς του Άδη [ο Άδης στην Ελληνική Μυθολογία γενικά σήμαινε τον Κάτω Κόσμο όπου μεταβαίνουν οι ψυχές μετά θάνατο, αλλά και την ιδεατή ανθρωπόμορφη δύναμη που κυβερνούσε αυτόν τον χώρο. Η λέξη αρχικά αναφερόταν αποκλειστικά στον Θεό Άδη.
Η γενική πτώση της λέξης (Άδου), ήταν συντόμευση της φράσης σπίτι του Άδη, αλλά τελικά κι η ονομαστική της λέξης άρχισε να περιγράφει την κατοικία των νεκρών], από τα ύδατα του οποίου έπιναν οι κατερχόμενοι νεκροί γιά να λησμονήσουν το παρελθόν, την επίγεια ζωή τους, η ‘Αρνη [είναι μία πηγή στην Άνδρο, αν και στην Αρχαία Ελληνική Μυθολογία, Άρνη ήταν η πηγή που βρισκόταν στον Κάτω Κόσμο, στη Λήθη, από όπου έπιναν οι νεκροί γιά να ξεχάσουν τι άφηναν στον επάνω Κόσμο. Επίσης κυριαρχεί η πίστη στην ιαματική και μαγική δύναμη του νερού, που υμνήθηκε από τη Λαϊκή μας Παράδοση ως σύμβολο ζωής.
Μόνο που αυτά τα στοιχεία χρησιμοποιούνται με ανοίκειο τρόπο κι έχουμε αντιστροφή της παράδοσης, αφού: ο θάνατος, τον οποίο ο Λαός μας αποστρέφεται, όπως φαίνεται από χαρακτηριστικά μοιρολόγια και τραγούδια του Κάτω Κόσμου, παρουσιάζεται στο συγκεκριμένο Σονέτο ως λύτρωση κι απαλλαγή από τις πίκρες της ζωής]. Τον ποταμό Λήθη παρίσταναν ως ένα γέροντα που κρατούσε στο ένα χέρι υδρία και στο άλλο κύπελλο. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι υπήρχε βωμός της Λήθης στο Ερέχθειον των Αθηνών. Στη Βοιωτία υπήρχε κοντά στο Μαντείο του Τροφωνίου η πηγή της Λήθης και η πηγή της Μνημοσύνης. Οι Αρχαίοι πίστευαν ότι η Λήθη ήταν αδελφή του Θανάτου και του Ύπνου.
Το Σονέτο του Λ. Μαβίλη μπορεί να συνεξεταστεί με το απόσπασμα της Ομηρικής Οδύσσειας (ραψωδία Λ , στ.534-550) στο οποίο ο Οδυσσέας , κατεβαίνοντας στον Κάτω Κόσμο, γιά να ζητήσει μαντεία από τον Τειρεσία , συναντά την ψυχή του Αχιλλέα και τον καλοτυχίζει γιά την εξέχουσα θέση που είχε όσο ζούσε ανάμεσα στους Ήρωες κι ως Άρχοντας των Νεκρών στον Κάτω Κόσμο. Η απάντηση του Αχιλλέα είναι αποστομωτική: θα προτιμούσε να ζει ξενοδουλεύοντας παρά να είναι Άρχοντας των Νεκρών. Τόσο πολύ του λείπουν οι χαρές της ζωής, ώστε αναιρεί το ίδιο το ηρωικό ιδεώδες και την επιλογή του ένδοξου θανάτου που έκανε ο ίδιος ο Αχιλλέας.
Στο νερό της λησμονιάς αναφέρεται και το ποίημα » Ο Τάφος» του Κωστή Παλαμά. Μόνο που ο τραγικός πατέρας προτρέπει το αδικοχαμένο παιδί του να μην γευτεί αυτό το νερό και χάσει κάθε ανάμνηση της ζωής και των αγαπημένων του προσώπων και κάθε επιθυμία επανασύνδεσης με τον κόσμο των ζωντανών.
Αλλά και το ποίημα »Φωνές» του Κωνσταντίνου Καβάφη προτείνει μία διαφορετική στάση ζωής: οι ζωντανοί δεν οφείλουν να λησμονήσουν τα αγαπημένα πρόσωπα που έχασαν γιά να μην τους προκαλέσουν πρόσθετη πίκρα. Αντίθετα, οι φωνές και τα λόγια των αγαπημένων που χάσαμε είναι μία παρηγοριά, μία γοητευτική μουσική την οποία με τη μνήμη -συνειδητά ή ασυνείδητα- ανακαλούμε.
Πηγή: https://mynima-hellas.com/2018/02/lorentzos-mavilhs-ithaki-lhthi-ta-poihmata/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)